اندون

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ق)(1) آنجا. مقابل ایدون؛ اینجا. (یادداشت مؤلف) :
زان همی خواهی که دائم می خوری تا چون زنان
سر ز رعنائی گهی ایدون و گه اندون کنی.
ناصرخسرو.
و رجوع به آندون و انذون شود.
(1) - مخفف آندون است.