اندوه بردن

«لغت نامه دهخدا»

[اَهْ بُ دَ] (مص مرکب)غم خوردن :
گفتا مبر اندوه من اینجای طبیبم
بر من بکن آن علت مشروح و مفسر.
ناصرخسرو.
- اندوه بازبردن؛ فرج. (ترجمان القرآن جرجانی).