اندوه نشین

«لغت نامه دهخدا»

[اَ هْ نِ] (نف مرکب) که در حال اندوه نشیند. که با غم بسر برد :
دردی کش عشق و درد پیمای
اندوه نشین و رنج پیمای.نظامی.