انده گوار

«لغت نامه دهخدا»

[اَ دُهْ گُ] (نف مرکب)اندوه بر. که اندوه گوارا کند :
از سر دلسوزگی فاخته آمد بمن
داد مرا از سخن شربت انده گوار.
عمادی شهریاری.