انفال

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ع اِ) جِ نَفَل. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). غنیمتها که از کفار گیرند. (غیاث اللغات) :یسئلونک عن الانفال. (قرآن 8/1)؛ می پرسند ترا از غنیمتها که از دشمن یاوند. (کشف الاسرار ج4 ص1). سلطان را رغبت افتاد که انفال آن اغفال در وجه بری وافی و حسنهء باقی صرف کنند. (ترجمهء تاریخ یمینی).