انقوزه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ زَ / زِ] (اِ) حلتیت. منتن. انگدان منتن. (یادداشت مؤلف). انغوزه. مثل:
-انقوزه در قند خورانیدن؛ بصورت و ظاهری نیک، کسی را زیان و آسیبی رسانیدن :
ز شیرین کاری شیرین دلبند
فراوان خورده بود انقوزه در قند.
امیرخسرو (از امثال و حکم دهخدا).
رجوع به انغوزه و انگدان شود.