انگشت نهادن

«لغت نامه دهخدا»

[اَ گُ نِ / نَ دَ] (مص مرکب) کنایه از اعتراض کردن و عیب گرفتن. (برهان قاطع). اعتراض کردن بر قول کسی. نابود انگاشتن. عیب گرفتن. دخل و اعتراض کردن. (ناظم الاطباء). خرده گرفتن. آهو گرفتن. عیب آوردن. (از مجموعهء مترادفات ص253). || (اِ مرکب) انگشت دشنام. (برهان قاطع) (ناظم الاطباء). و رجوع به ترکیبات انگشت شود.