«لغت نامه دهخدا»
[اَ وَ] (ع ص) کسی که دارای علم انواء بود. (ناظم الاطباء). دانای انواء. (منتهی الارب). || (ن تف) داناتر به انواء: ما بالبادیه انوء منه ای اعلم. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). رجوع به انواء شود.