انیار

«لغت نامه دهخدا»

[اَنْ] (ع اِ) جِ نیر. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). یوغ. (آنندراج). || چوب جولاهگان. (آنندراج).
- ناقهء ذات نیرین و ذات انیار؛ ناقه ای کلانسال که در آن بقیه ای باشد. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء).