انیسه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ سَ] (ع ص) مؤنث انیس یعنی زن انس گیرنده. (ناظم الاطباء). || (اِ) مرغی است تیزبین، آواز آن به شتر نر ماند و نزدیک آبها جای گیرد و رنگی زیبا دارد. (صبح الاعشی ج2 ص66). || آتش و نار. (ناظم الاطباء). آتش. (آنندراج).