اوابی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ وْ وا] (حامص) نیک توبه کردن. توبهء نیکو و پشیمانی از گناه :
به در بی نیاز نتوان رفت
جز بمستغفری و اوابی.سعدی.