اوابین

«لغت نامه دهخدا»

[اَ وْ وا] (ع ص، اِ) جِ اَواب در حالت نصبی و جری. نیک توبه کاران.
- صلوه الاوابین؛ نماز چاشت. (ناظم الاطباء).