اواسط

«لغت نامه دهخدا»

[اَ سِ] (ع اِ) جِ اوسط. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (غیاث اللغات). میانه و میانه تر. (غیاث اللغات). وسط و میانه و میان.
- اواسط ماه؛ میانه های ماه.
- اواسط ناس؛ مردمان میانه حال که نه چندان توانگر باشند و نه فقیر. (ناظم الاطباء).
|| اواسط دلائل و حججی است که بدان بر دعاوی استدلال کنند. (از تعریفات سید جرجانی).