«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع اِ) جِ آغیه، جویچه ای که برای آبیاری سوی کشت آرند. (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب). جِ اوغیه و جوهری آنرا گویا جمع واغیه گرفته. (از اقرب الموارد). || شرینه که در کشتزار افتد. (از ناظم الاطباء) (منتهی الارب).