اوجس

«لغت نامه دهخدا»

[اَ جَ] (ع اِ) اندک از طعام و شراب. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). ماذقت عنده اوجس؛ یعنی نزد او چیزی از طعام نچشیدم. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || روزگار. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || لاافعله سجیس الاوجس؛ نمیکنم آنرا هرگز. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر