اورا

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (اِ) حصار و قلعه. (برهان) (آنندراج) (هفت قلزم) :
زو عدو گر خود رود در حصن هفت اورای چرخ
آن کشد کز دست حیدر مالک خیبر کشید.
ابن یمین.