اوری

«لغت نامه دهخدا»

[اَ را] (ع ن تف) نعت تفضیلی است از وری. آتش افروخته تر. و در این شاهد ترکیب کنایی است یعنی کسی که مهمان بیشتر بخانهء او فرود می آید :
اعز الوری جاراً و احماهم حمی
و اوراهم زنداً و ابسطهم یداً.
(از تاریخ بیهق).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر