اوغاد

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ع ص) جِ وَغْد. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (المنجد) (از اقرب الموارد). جِ وَغْد، به معنی ناکس و فرومایه :
فمتی تقر العین من ولدالزنا
و متی تطیب شمائل الاوغاد.
(جهانگشای جوینی).
رجوع به وغد شود.