اوفتاده

«لغت نامه دهخدا»

[دَ / دِ] (ن مف / نف)زمین خورده. سقوط کرده :
صاحب هنری حلال زاده
هم خاسته و هم اوفتاده.نظامی.
|| متواضع. فروتن. || کشته. به خاک سیاه نشسته :
کو آنکه بباددادهء تست
بر خاک ره اوفتادهء تست.نظامی.
و رجوع به افتاده شود.