اهل باطن

«لغت نامه دهخدا»

[اَ لِ طِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) صاحب دل. (آنندراج). مقابل اهل ظاهر و صورت. آنانکه بتأویل قرآن استناد کنند. اهل تأویل. و رجوع به جامع الحکمتین ص297 و فهرست آن شود.