ایاد

«لغت نامه دهخدا»

[اِ] (ع اِ) پشتیبان و آنچه بدان قوت باشد. || پناه جای. || پناه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). حفظ و حمایت، یقال: هو فی ایادالله؛ ای فی حرزه و ستره. || هوا. || کوه محکم. || خاک گرداگرد حوض. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || خرگاه. || پشتهء ریگ. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || میمنه و میسرهء لشکر. (از اقرب الموارد) (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || کثرت شتران. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء).