ایارده

«لغت نامه دهخدا»

[اَ رْ / رِ دَ / دِ] (اِ)چگونگی پازند است (صحاح الفرس). به معنی پازند است و پازند تفسیر زند که شرح و تفسیر اوستاست. (لغت نامهء اسدی ص 477) اکارده. (یادداشت مرحوم دهخدا). اکرده. (یادداشت مرحوم دهخدا). برخی از مجوسان اگرده اش نیز خوانند. (التنبیه و الاشراف مسعودی). و صورت هر دو (اگرده و ایارده) هر دو به خط پهلوی یکسان است. (یادداشت مرحوم دهخدا). ثم عمل زرادشت تفسیراً عند عجزهم عن فهمه [ عن فهم اوستا ] و سمّوا التفسیر زیداً [ زنداً ] ثم عمل للتفسیر تفسیراً و سَمّاه بازید [ پازند ] ثم عمل علمائهم بعد وفات زرادشت تفسیر التفسیر و سمّوا هذا التفسیر بارده(1) (از مروج الذهب مسعودی) :
ببینم آخر روزی به کام دل خود را
گهی ایارده خوانم شها گهی خرده(2).
دقیقی (از لغت نامهء اسدی ص 486).
ایارده گوی.
[ اَ رْ / رِ دَ / دِ ] (نف مرکب) گویندهء ایارده. خوانندهء ایارده. ایارده خوان. رجوع به ایارده شود :
چه مایه زاهد و پرهیزکار صومعگی
که نسک خوان شده بر عشقش و ایارده گوی.
خسروانی.
(1) - ظ: به ایارده.
(2) - از «خرده» مراد خرده اوستاست.