«لغت نامه دهخدا»
(ع اِ) (از «اب ل») گروهی از پرندگان و اسبان و شتران. || پی در پی آینده از آنها (پرندگان، اسبان، شتران). (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). ج، ابابیل. و بزعم صاحب قاموس جمع است بدون واحد. (منتهی الارب). رجوع به ابابیل شود. || (مص) خداوند شتران بسیار گردیدن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).