ایبک

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (اِ) بت را گویند و بعربی صنم خوانند.(1) (برهان) (غیاث) (هفت قلزم). بت. صنم. || بمجاز به معنی معشوق. (غیاث) (آنندراج) :
در گوشهء نه گردون تو دوش قنق بودی
مه طوف همی کردت ای ایبک خرگاهی.
مولوی.
|| غلام و قاصد. (غیاث) (آنندراج) :
گفت ای ایبک بیاور آن رسن
تا بگویم من جواب بوالحسن.مولوی.
(1) - = آی بک. از آی (ترکی ماه) + بک. در فرهنگ فارسی معین ay - bakضبط شده.