ایتثار

«لغت نامه دهخدا»

[تِ] (ع مص) ائتثار. رفتن بر اثر کسی و پذیرفتن چیزی را. (آنندراج) (ناظم الاطباء).(1) رجوع به ائتثار شود.
(1) - آنندراج و ناظم الاطباء بصورت «ائتثار» ضبط کرده اند.