«لغت نامه دهخدا»
(اِ) خانه دار و صاحب و خداوند خانه. (برهان) (از آنندراج). خانه دار و خداوند خانه. (ناظم الاطباء). خانه دار. (رشیدی) : اول شب ایتگین و وشاق آمدیم لیک الب ارسلان شدیم به پایان صبحگاه.خاقانی.