ایزوتروپ

«لغت نامه دهخدا»

[زُتْ رُپْ] (فرانسوی، اِ)(1)وصف ماده ای که خواص فیزیکی آن در همهء امتدادها یکسان است. مواد بی شکل ایزوترپ هستند. از مواد متبلور فقط آنهایی که در دستگاه مکعبی متبلور میشوند ایزوترپ هستند. ناایزوترپی سایر بلورها بالاخص در انکسار مضاعف آشکار می گردد. (دایره المعارف فارسی).
(1) - Isotropic.