ای شگفت

«لغت نامه دهخدا»

[اَ / اِ شِ گِ] (صوت مرکب)ای شگفتا. برای اظهار تعجب بکار رود :
آب گلفهشنگ گشته ست از فسردن ای شگفت
همچنان چون شوشهء سیمین نگون آویخته.
فرالاوی.
ای شگفت آنکه همی کینهء خوارزم کشید
تا که حاصل شودش نام و برآید از ننگ.
فرخی.