«لغت نامه دهخدا»
[ءِ نَ] (ع ص) تأنیث بائن. || تطلیقه بائنه؛ طلاقی که رجعت در آن درست نباشد. و هی فاعله بمعنی مفعوله. (منتهی الارب). || کمان نرم که زه آن نهایت دور باشد. (منتهی الارب). بائن. || چاه فراخ دورتک. ج، بوائن. (منتهی الارب).