باباسنکو

«لغت نامه دهخدا»

[ ] (اِخ) خواندمیر آرد: درویشی مجذوب بود و از وی کرامات و خوارق عادت ظهور مینمود در سنهء 782 ه . ق. که صاحبقران مغفور (تیمور) به عزیمت فتح خراسان از آب آمویه عبور فرمود در قصبهء اندخود با وی ملاقات کرد. درویش از سر جذبه سینهء گوشت بطرف امیر تیمور گورکان انداخت. صاحبقران باین معنی تفأل نموده گفت خدای تعالی سینهء روی زمین را که خراسان است بما ارزانی داشت و همچنان شد، و وفات باباسنکو در اندخود روی نمود و قبرش همان جاست. (حبیب السیر چ خیام ج 3 ص543) (از سعدی تا جامی ص 208) (رجال حبیب السیر ص63) (تاریخ عصر حافظ ج 1 ص401).