باب ابراهیم

«لغت نامه دهخدا»

[بِ اِ] (اِخ) یکی از سه در دیوار مغربی مسجد حرام بمکه :... و اندر شهر هیچ درخت نیست مگر بر در مسجد حرام که سوی مغرب است که آنرا باب ابراهیم خوانند بر سر چاهی درختی چند بلند است و بزرگ شده... زیرا که چون در مسجد نماز کنند از همه جوانب روی بخانه باید کرد، و آن جا که مسجد طولانی ترست از باب ابراهیم علیه السلام است تا به باب بنی هاشم چهارصدوبیست وچهار ارشست... بر دیوار مغربی که آن عرض مسجد است سه در است، نخست آن گوشه ای که با جنوب دارد باب عروه به دو طاق است، به میانهء این ضلع باب ابراهیم علیه السلام است بسه طاق.... (سفرنامهء ناصرخسرو چ برلین ص98، 103، 106).