«لغت نامه دهخدا»
[بُلْ اَبْ] (ع اِ مرکب) در درها. دروازهء دروازه ها. || باصطلاح صوفیه سیر رجوعی اول مقامات توبه است که سالک از هر چه مانع وصول است از دنیی و عقبی اعراض نموده روی توجه به جانب حق آرد. (از شرح گلشن راز از آنندراج). در نزد متصوفه توبه را باب الابواب نامند. زیرا توبت و انابت نخستین دریست از درهائی که وسیلهء دخول بندگان در حضرات قرب بارگاه حضرت رب العزه میباشد، چنانکه در اصطلاحات الصوفیهء کمال الدین ابی الغنائم مسطور است. (کشاف اصطلاحات الفنون). هو التوبه لانها اول مایدخل به العبد حضره القرب من جناب الرب. (تعریفات جرجانی).