«لغت نامه دهخدا»
[بُلْ حَ بَ] (اِخ) یکی از چهار دروازهء باروی بغداد :.... و چون خلافت بمستظهر بالله احمدبن المقتدی رسید آنرا (بغداد را) بارو و خندق به آجر ساخت. دور بارو بطرف شرقیش که آنرا حرمین خوانند هجده هزار گام است و چهار دروازه دارد: باب خراسان و باب خلیج و باب الحلبه... (نزهه القلوب چ لیدن 1331 ه . ق. ج 3 ص34). یاقوت گوید: حَلبَه محلهء بزرگ وسیعی است در مشرق بغداد نزدیک باب ازج و در مواضع دیگر.