باجبان

«لغت نامه دهخدا»

(ص مرکب، اِ مرکب) باجگیر. باج گیرنده که عبارت از صاحب باج است. کالرصد الذی علی طریق القافله؛ بمانند باجبان که بسر راه باشد. (فتوح البلدان ص 411 س 11): مرصاد و مرصد جای رصد باشد که باجبان بایستد. (فتوح البلدان ص 257 س 13). باج گیرنده که عبارت از صاحب باج است. (آنندراج).