باج دنباله

«لغت نامه دهخدا»

[جِ دُمْ لَ / لِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) نوعی از باجهای رسوم ایران و از بعضی بتحقیق رسیده که بمعنی حراج زیادت باشد، پس بمجاز بمعنی کمال زیادت آمده. تأثیر گوید :
باج دنباله مه از روز قیامت گیرد
سرمهء دیده کند گر شب کوتاه مرا.
(از آنندراج).