باج گزار

«لغت نامه دهخدا»

[گُ] (نف مرکب) باج دهنده. (آنندراج).(1) مالیات بده. آنکه بکسی باج میدهد. (ناظم الاطباء).
(1) - در آنندراج باجگذار آمده است.