بادخنده

«لغت نامه دهخدا»

[خَ دَ / دِ] (اِ مرکب) خندهء تلخ. زهرخند. خندهء بدرد :
یکی بادخنده بخندید شاه(1)
نیابم همی اندر آن هیچ راه.دقیقی.
(1) - ن ل: یکی درد واری بخندید شاه.