«لغت نامه دهخدا»
[خوا / خا] (اِخ) چشمه ای است که در یکی از ده های دامغان بود که نام آن ده هوا بود و اگر لتهء زن حایض و امثال آن از قاذورات در آن چشمه بیفکنند باد سخت و طوفان عظیم بهم رسد چنانکه درختان و عمارات عالیه بیفکند و تا آنرا برنیارند فروننشیند و این معنی به تواتر ثابت شده و ارباب مسالک و ممالک بر آن متفق اند. (از فرهنگ رشیدی). رجوع به بادخان، بادخوان و بادخن شود.