بادخورک

«لغت نامه دهخدا»

[خوَ / خُ رَ] (اِ مرکب)(1)پرنده ای است حشره خوار و کوچک و پیوسته در پرواز میباشد و در حال پرواز حشرات را شکار می کند. گویند غذای او باد است و اگر در جائی نشیند دیگر نتواند برخاست و بعضی گویند ابابیل همانست. (برهان) (آنندراج). مرغکی سیاه و کوچک و بیشتر در پرواز و از طیور مسافر و گفته اند که ابابیل همین مرغ است و آنرا بفارسی زازال نیز گویند. (ناظم الاطباء). پرستو. و رجوع به بادخور و بادخوار شود.
.
(فرانسوی)
(1) - Engoulevent