باد داشتن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (مص مرکب) بهیچ شمردن. بی ارزش داشتن :
گر این درخورد با خرد یاد دار
سخنهای ایرانیان باد دار.فردوسی.
منیژه بدو گفت دل شاد دار
همه کار نابوده را باد دار.فردوسی.