باد فتق

«لغت نامه دهخدا»

[دِ فَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب)مرضی است که خایه بزرگ شود. (غیاث) (آنندراج) :
بباد فتق براهیم و غلمهء عثمان
بدبهء علی موش گیر وقت دباب.خاقانی.
رجوع به بادگن و بادگند شود.