بادفره

«لغت نامه دهخدا»

[دَ رَهْ] (اِ مرکب) مخفف بادفراه. (فرهنگ نظام). بمعنی بادفراه است که جزا و مکافات بدی باشد. (برهان) (آنندراج). بمعنی بادافراه است. (اوبهی) :
گر نعمهای او چو چرخ دوان
همه خوابست و باد بادفره(1).
رودکی (از احوال و اشعار رودکی ص1069).
رجوع به بادآفراه و مترادفات آن شود.
(1) - ن ل: که بغمهای او چو چرخ دوان
همه خوابست باد بادفره.
(احوال و اشعار رودکی ص1204).
ن ل: که بغمهای او چو چرخ روان. (کسائی).