بادکلاهی

«لغت نامه دهخدا»

[کُ] (حامص مرکب) صفت بادکلاه :
بس کز آتش سری و بادکلاهیّ فلک
بر سر خاک ز خون لعل قبائید همه.
خاقانی (از آنندراج).