«لغت نامه دهخدا»
[دِ گَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب)بادی مانند سموم که بعض میوه ها را تباه کند: خیارها را باد گرم زد. بادی حار که صیفی را تباه کند. هوف [ هَ / هو ] . سَهام. باد سَموم. حَرور. (منتهی الارب) (ترجمان القرآن): بارِح؛ باد گرم تابستان. (منتهی الارب) (مهذب الاسماء). مُذْبِله؛ باد گرم پژمرده کنندهء گیاه. (منتهی الارب). رجوع به بادزدگی و باد زدن شود.