بادله

«لغت نامه دهخدا»

[دِ لَ](1) (ع اِ) گوشت میان بغل و آنِ پستان. ج، بادل. (مهذب الاسماء). گوشت پاره ای است مابین بغل و بن پستان. (منتهی الارب) (آنندراج). رجوع به بادل شود. (ناظم الاطباء). || گوشت درون ران. (از تاج العروس). و رجوع به بَأدِله شود.
(1) - در قطر المحیط ضبط کلمه بفتح دال است.