باد و بود

«لغت نامه دهخدا»

[دُ] (اِ مرکب، از اتباع) روزگار و زمانه. حکیم سنایی فرماید :
هرکه چون عیسی از شره بجهد
از غم باد و بود خود برهد.
سنائی (از شرح حدیقه) (از آنندراج).
ظاهراً مرادف بود و نبود، هست و نیست، گذشته و آینده هم باشد.