باد و بوش

«لغت نامه دهخدا»

[دُ] (اِ مرکب، از اتباع) کرّ و فرّ و شکوه و جلال :
ای بسا باد و بوش تکسینان
ترت و مرت از دعای مسکینان.سنایی.
رجوع به «باد و بفش» و «بفش» و «بوش» شود.