بادهء ناب

«لغت نامه دهخدا»

[دَ / دِ یِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) بادهء خالص. بادهء صافی :
ز زهد خشک ملولم کجاست بادهء ناب
که بوی باده مدامم دماغ تر دارد.حافظ.