باذآورد

«لغت نامه دهخدا»

[وَ] (اِ)(1)یک قسم بتهء خاردار سفید که بادآورد نیز گویند. (ناظم الاطباء). اسپیدخار. فارسی نبطی است بمعنی خار سپید و بیونانی آنرا فراسیون یا افتنالوفی خوانند و نوعی از آنرا که شبیه به اشترغار است مردم مصر لحاح خوانند. رجوع به تذکرهء داود ضریر انطاکی ص68 و بادآورد شود.
(1) - Cirsium.