باران کمان

«لغت نامه دهخدا»

[نِ کَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) مرادف باران تیر. تیر بسیار. رجوع به باران تیر شود. در آنندراج این ترکیب بدینسان آمده: بمعنی خود، اوحدالدین انوری گوید :
نگهای علم در سپهر پیچد
باران کمان بی بخار باشد (؟).
(از آنندراج) (از بهار عجم).